مرثيه امام رضاعليه السّلام

0000000000

رضا از زهر مامون شد جگر خون

اما ن از ظلم و استبداد ما مون

رضا اززهرمامون شد جگرخون

ز آن انگور زهـر آلوده از كين

شـده مـسـموم آن شا هـنـشه ديـن

درون حجره او همچون غريبان

ز آن زهـر جفا ا فتا ن و خيزان

گهي ا ز سـوز د ل زانـو بزانـو

گهي ا ز سو ز جا ن پهلو بپهلو

ز سوز زهر سوزد قلب زارش

ا نيس و مـونسي نـبـود كنا رش

گهي گـويـد تـقـي آرام جـا نــم

سرور قـلـب و نور د يد گا نـم

بيا با با كه وقت احتضا ر است

براهـت چـشم من اميدوار است

بغـربت ميسپا رم جا ن شيريـن

بيا با لين من يك لحظه بنـشـيـن

هـمي خواهم كه تا رويت ببينم

گلي از گلشن وصـلـت بچـيـنـم

غريبم يا ر و غمخواري ندارم

بجز تو يا و ر و يا ري نـدارم

بـبـا لـيـن پـد ر آ مـد جـوادش

گه جا ن د ا د نش آ مد كنا رش

سرباباگرفت آنگه گرفـت بـداما ن

دل پر خون و با چشما ن گريا ن

اما م هـشتمين نا گا ه ديـد ش

چو جا ن خويشتن دربركشيد ش

بشد محـو جما لش عا شـقـا نه

سپرد اسرا ر حق را مخـفـيا نه

بنعش با ب خود نورعـلي نور

بنا لـيـد و ينا ل اي با قـري پور

«مؤلف باقري پور»

0000000000

دريغا كه در طوس ياور ندارم

دريـغـا كه در طوس يا و ر نـدارم

حبـيـبـي طـيـبي به بستر ندارم

در اين ملك غربت اگرجا ن سپارم

معـيـني بـجـز حيّ داور ندارم

د لـم شـد ز زهـر جـفـا پا ره پا ره

كجا ئي اجل تا ب د يگر ندارم

چه سا زم خدايا دراين شهر غربت

كه فرزندي از مهربرسر ندارم

ابا صلت بيا فـرشها را بكن جـمـع

كه ميلي به با لين و بستر ندارم

نهم تا غـريبا نه سر بر سر خا ك

كه ا كنو ن غـريبم برادر ندارم

الـهـي كسي د ر غـريـبي نـمـيـرد

لب خشك و جز د يد ه تر ندارم

سپرد در مد ينه پدر در خراسا ن

برادر نه فـرزند و خواهر ندارم

«خزائن الشهدا ذريعة الرضويه گوهري»

0000000000

درشهرغربت

در شهر غربتم نرسد كس بداد من

يارب رسان كنارمن اكنون جواد من

با شـد مـرا د مـن پسرم را ببينمش

يا رب بده در ا ين د م آخر مراد من

جانم به لب رسيد و نيا مدعزيز من

هـنگا م مـرد نـم بـرسـد تا بد ا د من

با با بيا ببين جگرم پا ره پا ره شد

آتش فـكنده زهـر جـفـا د ر نها د من

ما مون بي حيا زده آتش به پيكرم

در دل نهـفـته بود هـمـيشه عنا د من

0000000000

وقت دادن جا ن

شـنـيـد سـتم بوقـت د ا د ن جا ن

اما م هـشتمين شا ه خـرا سا ن

دم آخر به هـرجا نب نظردا شت

اميد د يد ن روي پسر د ا شـت

زا لما س مژه يا قـوت مـيـسـفـت

دما دم با زبا ن حا ل ميگـفــت

كجـا يي اي تـقـي آرا م جـا نـم

سرورقـلـب و نو ر د يـد گا نم

بيا با با كه وقـت احتضا راست

براهت چشم من درانتظا راست

به غربت ميسپا رم جا ن شيرين

بيا با لين من يك لـحـظـه بنشين

«اشعا ربرگزيده ج2ص35»

0000000000

برگرفته ازكتاب همراه چهارده معصوم(ع)ازمولف