هُـد ی بلا گ با مدیریت باقری پور

آن چه پدرها و مادرها باید بدانند

هر پدر و مادری به منظور تربیت یک فرزند سالم از نظر احساسی و روحی باید به سه مسئله مهم توجه کنند.

۱ - روش تربیتی که والدین مان در پرورش ما اعمال کرده اند به طور ناخودآگاه در روشی که ما برای تربیت فرزندان مان برمی گزینیم، تاثیرگذار است.

۲ -کودکان باید مراحل رشد روانی اجتماعی را طی کنند تا به بلوغ احساسی و اجتماعی برسند.

۳ - همیشه به جای تنبیه کودکان به دنبال یافتن علت بدرفتاری آن ها باشیم.

در خصوص بند اول پیترارنست هایمن روان شناس تربیتی این گونه آورده است:

ما باید روش های تربیتی را که والدین مان بر ما اعمال کرده اند، مورد توجه قرار دهیم تا از خطاهایی که والدین مان مرتکب شده اند و همچنین از خطاهای جامعه مطلع شویم، زیرا در بیشتر موارد والدین ما از هنجارهای اجتماعی آن دوره پیروی می کردند. در دهه های اخیر تحقیقات در مورد تربیت فرزندان نشان داده است که «نیازهای رشدی و طبیعی که تمامی کودکان و نوجوانان دارند باید برآورده شود و این مسئولیت والدین است که اطمینان حاصل کنند که نیازهای کودک شان به درستی برآورده شود؛ وقتی که همیشه نیازهای فرزند ما برآورده نشود نتیجه آن ممکن است به صورت طغیان احساسات بروز کند.»

یکی از این موارد نیاز به داشتن حق انتخاب حتی در سال های نخستین زندگی کودک است. یادگیری استقلال برای تمامی کودکان بسیار مهم و اساسی است بنابراین برای والدین یادآوری این که این مرحله در مراحل رشد آن ها چگونه طی شده است، بسیار ارزشمند خواهد بود. «وقتی شما بین سنین ۲ تا ۶ سال بودید یا درسن نوجوانی، آیا پدر و مادرتان به شما اجازه انتخاب کردن می دادند یا این که آن ها شما را راهنمایی می کردند و به شما می گفتند در هر موقعیتی چه باید بکنید؟»

وقتی یک کودک سعی می کند نیازش را به عنوان یک «شخص» ابراز کند، شروع به انتخاب می کند. در این شرایط والدین گاهی بدون هیچ دلیل واضحی خیلی عصبانی می شوند ولی درواقع آن ها کودکی خود را می بینند که اجازه چنین کاری را نداشتند. درواقع آن موقعیت ها خشم فراوان در ما ایجاد کرده است و آنچه مسئله را بغرنج تر می کند، این که در آن زمان ما آموختیم که خشم مان را مخفی کنیم. اگر این خشم برای سال ها در وجود ما باقی بماند ممکن است به افسردگی دائمی تبدیل شود. از طرف دیگر خشمی که ده ها سال با ما بوده است وقتی که فرزند ما شروع به ابراز نیازهای طبیعی خود می کند -همان نیازهایی که ما مجبور بودیم مخفی کنیم تا توسط والدین مان تنبیه نشویم- ممکن است طغیان کند و خشم درونی از پدر و مادر که مدت ها درون ما مانده است، سرانجام بر سر کودکمان تخلیه می شود و ناخودآگاه ما می گوید «گوش کن بچه من اجازه نداشتم خواسته هایم را انجام دهم پس حالا نمی توانم چنین اجازه ای به تو بدهم.»

محبوبه روشنک

روزنامه خراسان 88.02.28