پانزدهم رجب روزشهادت عمه سادات،عقيله بني هاشم زينب كبري عليهاسلام

زينب خداي عشق

0000000000

ای همسفر با غصه ها و ماتم عشق

ای خون جگر از ماجرای پر غم عشق

ای سينه ات آيينه دار داغ گلها

ای باغبان بی قرار باغ گلها

ای همنوا با نينوا نای گلويت

سرخی خون لاله ها آب وضويت

در محملی از خون دل قلبت شکسته

با ياد آن بانوی در محمل نشسته

گاهی نشسته خود نماز شب بخوانی

تا حال زينب را به شام غم بدانی

گاهی سرت بر تربت سلطان عشق است

گاهی دلت کرب و بلا گاهی دمشق است

چشمت ز خون و جانت از ماتم لبالب

ذکر لبانت دم به دم شد وای زينب

زينب خدای عشق و جان عالمين است

ذکر طپشهای دل زينب حسين است

چون طينت او از ازل شد نينوايی

روحش حسينی است و قلبش کربلايی

همراه ياران شد روانه از مدينه

با خاطراتی جانگداز و سوز سينه

گاهی به مهلا بوسه از دلدار گيرد

گاهی به مقتل از غمش صد بار ميرد

گاهی به نيزه زائر رخسار يارش

گاهی به پيراهن کند ياد نگارش

از کربلا تا شام غم احرام بسته .

در حج خونينش سر از محمل شکسته

در سينه زينب که مجنون حسين است

دل نيست قلبش مشتی از خون حسين است

0000000000

گداي زينبيم

0000000000

ما گرفتار بلای زینبیم

ما حسینی از عطای زینبیم

تا خدا بر ما عنایت می کند

ماگدای هر گدای زینبیم

بر گل نرگس قسم در روضه ها

سائل مهرو وفای زینبیم

ما برای دین به سینه می زنیم

شیعیانِ درسهای زینبیم

سینه عریان حسین بی کفن

رخ کبودان عزای زینبیم

آخر مجلس به وقت شور عشق

سوی مقتل در قفای زینبیم

ما به وادی محبت ازازل

کربلایی،از دعای زینبیم

وقت دیدار اجل بعد از حسین

چشم،در راه لقای زینبیم

در جزا گر مادرش رخصت دهد

دست بر سینه به پای زینبیم

0000000000

تا اسارت

0000000000

من زينبم مي خواهم از غم ها بگويم

من بلبلم مي خواهم از گلها بگويم

از دامن مادر گرفته تا اسارت

از آنچه ديدم در مصيبتها بگويم

چون خاطرات ديني بسيار دارم

از كوچه ها تا دامن صحرا بگويم

دارم هزاران خاطرات تلخ وشيرين

از كربلا تا شام را يكجا بگويم

از مادرم زهرا بگويم آنچه ديدم

يا آنچه ديدم در اسارتها بگويم

من زينبم گل پرور باغ بلايم

من باغبان لاله هاي كربلايم

من كشتي صبر علي را ناخدايم

فرمانده گردان صبر كربلايم

من تيغه لا سيف الا ذوالفقارم

انگشتر دست شه خيبر گشايم

من در اسارت نمراي ممتاز دارم

رفته به معراج فلك صوت رسايم

من زينبم پرورده دامان غصمت

شيوا ترين غمنامه شهر صفايم

من آستانه بوس در بار حسينم

چون دوره گرد خيمه آل كسايم

من قهرمان ساحل درياي صبرم

من نسخه پيچ داروي دارالشفايم

من زينبم من زينب مشكل گشايم

تنها ترين شبگرد دشت كربلايم

0000000000

من تازيانه دست يك ديوانه ديدم

ديوانه اي را مست يك پيمانه ديدم

ديدم زگوشي گوشواره مي كشيدند

يك دختري با اشك مظلومانه ديدم

ديدم لب خاكسري با خيزران را

بزم شراب و مجلس شاهانه ديدم

ديدم لبي را مي كند قرآن تلاوت

مهمان نوازي دل هم از ويرانه ديدم

ديدم به روي گل آثار سيلي

مجروح پاي كودكي دردانه ديدم

ديدم به مهماني سري را در تنوري

بس گفتني از زاده مرجانه ديدم

0000000000

من ديده ام پاي پياده از مدينه

زهرا كه از داغ دلش ميزد به سينه

من ديده ام يك ارغوان سر بريده

هفتادو دو نيلوفر در خون كشيده

من چهره مهتاب را در آب ديدم

خورشيد را ديدم كه در خاك آرميده

من شاهد لبهاي خشك بسته داغم

بوسيده ام حلقوم و رگهاي بريده

من صبر خود را كنج مقتل آزموده ام

آندم كه ديدم دست و انگشت بريده

من اشكها را قطره قطره مي شمردم

آن لحظه كه ميريخت هر قطره ز ديده

من باغ خشك نينوا را آب دادم

چون پاي هر يك بوته اش اشكم چكيده

چون صابرم ، شد قسمتم محمل سواري

با اشك كردم لاله ها را آبياري

0000000000

من اشكبوس لاله هاي داغدارم

از شام تا شهر مدينه پاسدارم

من شير يرخ بيشه دشت حجازم

از كربلا تا كربلا در اقتدارم

من ناظر سر نيزه هاي داغ بودم

شبگرد يك صحراي يرخ مرگبارم

من پيكري ديدم كنار يك مشك بي آب

اين صحنه كرده تا قيامت بي قرارم

من ياس را در رشته زنجير ديدم

خشكيده از گرما گل سرخ بهارم

بار سفر را روي محمل ها ببستم

دست رقيه بود آن شب بين دستم

0000000000

روي خارمغيلان

0000000000

مجنون صفت به دشت و بيابان دويده ام

اكنون به كوى عشق تو جانا رسيده ام

در راه عشق تو شده پايم پر آبله

از بس كه روى خار مغيلان دويده ام

تنها نشد ز داغ تو موى سرم سفيد

همچون هلال از غم عشقت خميده ام

ديوانه وار بر سر كويت گر آمدم

منعم مكن كه داغ روى داغ ديده ام

من پرچم اسيرم و، بار غم تو را

از كوفه تا به شام به دوشم كشيده ام

عمرم تمام گشته عزيزم در اين سفر

دست از حيات خويش حسينم بريده ام

بس ظلمها كه شد به من از خولى و سنان

بس طعنه ها ز مردم نادان شنيده ام

گاهى چو بلبل از غم عشق تو در نوا

گاهى چو جغد گوشه ويران خزيده ام

ديدى به پاى تخت يزيد از جفاى او

چون غنچه ، پيرهن به تن خود دريده ام

گنج تو را به گوشه ويران گذاشتم

چون اشك او فتاد رقيه ز ديده ام

مى گفت و مى گريست (رضايى ) ز سوز دل

اشكم به خاك پاى شهيدان چكيده ام

0000000000

اي زينب جا ن علي

0000000000

ای زینب جا ن علی ای زیب دامان علی

ای مهر تا با ن علی ماه درخشان علی