اشعاري درمدح امام هشتم علي بن موسي ارّضا(ع)

0000000000

امشب كه شب خجسته ميلا د است                  تسـبـيـح فـرشـتگا ن مـبا ركبا د است

شـا د ا سـت د ل آ ل مـحـمّـد ا مّـا                    بيش ازهـمه دلها دل زهرا شا د است

گلچين مولوديها ج1ص113

0000000000

به علي زادۀ موسي صلوا ت             به گل شا خۀ طوبي صلوا ت

به به اين مظهـرتسليم ورضا             به عـزيزد ل طا ها صلوا ت

گلچين مولوديها ج1

0000000000

اي مهرسپهرعلوي شمس شموس                   اي ما ه رخت جلوه گروا دي طوس

جا ن پـدروما دروتـنـها پـسـرت                     ما را مكـن ازدرگه لـطفـت ما يوس

گلچين مولوديها ج1

0000000000

ازعرش سلا م سرمدي آوردند                       آئـيـنـۀ حـسـن ايـزدي آ وردند

با آ مد ن رضا ازبا غ بهـشـت                       يك دسته گل محمدي آ وردند

گلچين مولوديها ج1

0000000000

دربُـرج ولا شـمـس هُـدي ميآ يد                     هـشـتم ولي خدا رضا ميآ يد

جا دا رد اگرما به همه فخركنيم                      زيرا كه ولي نعمت ما ميآ يد

گلچين مولوديها ج1

0000000000

تا درگه توقـبلۀ رازاست رضا                       ما را بسـويـت روي نـيا زاست رضا

گردد دركعـبه با زسا لي يكبا ر                      اين كعبه درش هميشه با زاست رضا

گلچين مولوديها ج1

0000000000

محبوب رضا ست هركه دل ريش تراست                     ازكعبه صفا ي اين حرم بيشتراست

آيـنـجا ســت طـبـيـبي كه نـد ا رد نـوبـت                        هردل كه شكسته تربودپيش تراست

گلچين مولوديها ج1

0000000000

دردا من نجـمـه آ يت نورآمد              نـورمـتـجـــلّا ي شـب طـورآ مد

تا زنده كند سنّت احمد طفلي              با منطق وعلم وحكم ومنشورآ مد

گلچين مولوديها ج2

0000000000

با يا درضا رضا ي دا داربجوي                    با را ه رضا طريق دلدا ربجوي

اي دل بجزازضا من آ هودرما ن                    ازكس مطلب دوا زديّا رمجوي

گلچين مولوديها ج2

0000000000

بـا نـا م رضــا دلــت مـصـفّــا گرد د                درد وغـم سـينه ات مدا وا گردد

گرروي نهي به درگهش با اخلا ص                هرعـقـده زكا ربسته ات وا گردد

گلچين مولوديها ج2

0000000000

بروي رضا شمس اما مت صلوا ت                برشــا فـع ما روزقـيا مــت صلوا ت

درشا م ولا دتش كه شـا د نـد هــمـه                 بفرست براين روح كرا مت صلوا ت

اصول مد ا حي ج1

0000000000

عا لم شده شا دازرخ دلشا د رضا                   شا د است كسي كه ميكند يا د رضا

ازدسـت اما م عـصرگـيردعـيـدي                    هركس كه گرفته جشن ميلا د رضا

اصول مد ا حي ج1

0000000000

با نا م رضا به سينه ها گل بزنيد                    وزاشك به با رگا ه اوپل بزنيد

فرمود كه هرزما ن گرفتا رشديد                    بر دامن ما دست توسل بزنيد

اصول مد ا حي ج1

0000000000

برخيز كه رحمت ازسما ميآ يد                       برخلق جها ن گره گشا ميآ يد

برموسي جعفراين بشا رت دا دند                    گفتند كه نوگلت رضا ميآ يد

اصول مد ا حي ج1

0000000000

آ ن مـا ه كـه مهـرازنگـا هـش ريزد                 گلبوسه ملك به خا ك را هش ريزد

درجشن ولا دت رضا هركه نشست                ازبا رش مرحمـت گــنا هش ريزد

اصول مد ا حي ج1

0000000000

ای که غیر تومرا نیست پناهی و کسی             بر دلم نیست بجز کوی دیگر هوسی

دارم امـیـد فـراوان بـه دم دادن جا ن                 قدمی رنجه نمائی و به فریا د رسی

0000000000

ز الطا ف خداوند کریم سـبحا ن                     گردیـد دوبا ره عا لـم پـیـر جـوان

اندر مه ذیـقـعـده و در نیمۀ شب                      از دامن نجمه گشت خورشید عیان

0000000000

رئوف آل طه

ای رئـوف آ ل طـه ای خـد ا ی مـهــربا نی                    قـا تـل د لـها ی مـسـتی با نگا هی آ نچنا نی

ای تـما م جا ن هـسـتی ای امیر حـق پرسـتی                  آن زمان که من نبودم کنج قلبم خوش نشستی

یا بـن زهــرا یا رضـا یا بـن زهــرا یا رضـا                 یا بـن زهــرا یا رضـا یا بـن زهــرا یا رضـا

در بهشت حق نبا شد رونقی جزیک نگا هـت                 آن بهشت ومی کجا واین ضریح وبا رگا هت

آن حریم مهرورحمت برتراست از باغ وجنت                نـور زرد گـنـبـد تـو ا متد ا د ی ا ز ولایـت

یا بـن زهــرا یا رضـا یا بـن زهــرا یا رضـا                 یا بـن زهــرا یا رضـا یا بـن زهــرا یا رضـا

شاخۀ طوبی بهشتی است ریشه دارددرحریمت               گشته حاتم چون گدائی پیش خوان بس کریمت

آسما نها خا ک پا یت مـرغ جا نها مـبـتـلا یـت               نوکری ات ا فتخا رم هـر دو عا لم شد گدایت

یا بـن زهــرا یا رضـا یا بـن زهــرا یا رضـا                 یا بـن زهــرا یا رضـا یا بـن زهــرا یا رضـا

«شعر از کتاب نغمه های ولایت 11- محمد علی شهاب»

0000000000

شاه رئوف و ضامن آهو

بر قـلـب ما ز نـــو رمحـبّـت صـفـا بـده             با يك نـظـر كــدورت دل را جـلا بده

زايل كن آنچه ازدل ما محوكردني است                        از راه لـطـف آ نچه پسـنـدي به ما بده

شد كا ر ما مجا ز از اين قلب بي ثبا ت                        اين دل بگـيـر و آ يـنه اي حق نما بده

عيسي د مي و ا ز تب هجران گداختيم                          آخر عـيـا د تي كـن و ما را شـفـا بده

شا ها پنا هگا ه جها ني حـريم تو است                         در با رگا ه خـويـش مـرا نـيـز جا بده

از خــود چو ذرّه اوج گرفـتم بمهـر تو                          ا ذ ن د خـو ل آ ن حـــرم كـبـريا بده

شا ه رئوف و ضا من آهـو رضا توئي                                   ما را پنا ه مـحــض رضـا ي خدا بده

شمس الشّـمـوس و چشمه نور هـدايتي                         با يك نـظـر چــراغ د لـم را جـلا بده

با شد رضاي تو به رضا ي خدا قـرين                       تا حق رضا شـود به نجا تم رضا بده

از عا لمي چـو ديده بدست تـو دوختيم                        جـود تو آ نچه گفـت به مشتي گدا بده

يا ر آمد ازكما ل عطوفت بخواب من                         برخيزوجا ن خويش حسان رونما بده

«حسا ن(چا پچيان)»

0000000000

سلطا ن دين رضا

اي دل غلام شاه جهان باش و شاه باش                        پيوسـته در حما يت لـطـف اله باش

از خا رجي هـزار به يك جو نمي خرند                        گو كـوه تا بـكـوه مـنا فـق سپا ه باش

چون احمدم شـفـيع بود روز رسـتخـيـز             گو اين تن بلا كش مـن پر گنا ه باش

آنرا كه دوستي علي نيست كا فر است                          گو زاهـد زما نه و گو شيخ راه باش

ا مـروز زنـده ام به ولاي تو يا عـلـي                           فـردا بروح پا ك ا ما ما ن گواه باش

قـبر امام هـشتم و سلطا ن د ين رضا                           از جان ببوس و بردرآن بارگا ه باش

دستت  نميرسد كه بچيني گلي ز شاخ                           با ري بپا ي گلـبـن ا يشا ن گيا ه باش

مـرد خـدا شنا س كه تـقـوي طـلـب كند              خواهي سفيد جامه وخواهي سياه باش

حا فـظ طـريـق بند گي شا ه پيشه كـن                           وانگا ه در طريق چومردان راه باش

«ديوان حا فظ شيرازي»

0000000000

امام ثامن و ضامن

آن خا لقي كه بر تن بي روح جان دهد              مهر تو را يگا ن بدل خا كيا ن دهد

ازخلـقـت تو خـو ا ست خداوند لا مكا ن                        ما را كناررحمت عا مش مكا ن دهد

خـواهـد ا گر خد ا ي نبخـشـد گـنـا ه ما              ما را چـرا ا ما م چنين مهربا ن دهد

آن پرچمي كه برسربا م حريم تـو ا ست                        راه بهشت را به محـبّـا ن نشا ن دهد

روز جزا كه درصف قـرآ ن وعـترتـيـم                        ما را امام ثا من وضا من اما ن دهد

بي ا متحا ن مـرا به غـلا مي قـبـول كـن                        رسوا شو د اگر د ل من امتحا ن دهد

قلب حسان زشوق توازغصه فارغ است                       خواهد كه درجوار تو ايشاه جان دهد.

«حسا ن(چا پچيان)»

0000000000

سلام علي آل طه و يس

ســلا م عـــلــي آ ل طــه و يـس                      ســلا م عــلــي آ ل خـتـم الـنّـبـيّـيـن

امام بحــقّ شــا ه مــطـلـق كه آ مد                    حـريـم د رش قـبـله گا ه سـلا طـيـن

شه كاخ عـرفا ن گـل شاخ احسان                   در درج  ا مـكا ن مَـه بــرج تمكــيـن

عليّ بن موسي الـرّضا كزخدايش                    رضا شـد لقـب چون رضا بودش آئين

اگر خـواهي آري بكف د ا من ا و                    برود دامن ازهرچه جز اوست برچين

ز فضل وشريف بيني اوراجهاني                   اگر نـبـودت خـيـره چـشـم جها ن بين

پي عـطر رو بند حوران جـنّـت                      غـبا ردرش را به گـيـســوي مـشكين

«منتهي الآما ل»

ملجا درما ند گا ن

آ مـد م اي شا ه پنا هـم بد ه                            خــط اما ني ز گنا هـم بده

اي حرمـت مـلجأ درماندگا ن                         دور مران از درو راهم بده

اي گل بي خا رگلستا ن عشق                        قـرب مكا ني چو گياهم بده

لشكر شيطا ن بكمين من است                        بي كسم اي شا ه پناهم بده

در شب اوّل كه به خا كم نهند                        نـور بـدان شا م سـياهم بده

ايكه عـطا بخش هـمه عا لمي                         جمله حا جا ت مرا هم بده

آنچه صلاح است براي حسان                       ازتواگرهم كه نخواهم بده

«حسا ن(چا پچيان)»

0000000000

آستا ن رضا

ز آسـتا ن رضا يـم خـد ا جـد ا نكند                  من و جدائي از ا ين آستا ن خدا نكند

ز دامن شه د ين د ست ا لـتجا نكشم                 گداي د ا مـن صا حب كرم رها نكند

برو ز حشر بباغ جنا ن ندارد جا ي                هر آنكسيكه رضا راز خود رضا نكند

به صحن اونكند كس هواي باغ بهشت              مگـر كسي كه ز روي رضا حيا نكند

به پيش گـنـبـد زرّينش آفـتا ب مـنـيـر               ز رنگ زردي خـود دعــوي بـها نكند

شهابزائر خود داده اي تو وعده لطف               كجا به وعـدة خـود چون توئي وفا نكند

 

السّلطا ن ابا الحسن

اي حـرمـت قـبـلۀ ما ا لسّـلـطـا ن ابا الحسن                    كعـبـۀ عــشـــق اولـيـا السّطا ن ابا لحسن

ميروامام مهربا ن صاحب ملك روح وجا ن                   مـرغ  د لـم كـنـد نـو ا السّلطا ن ابا لحسن

عرش خداخا ك درت شمس سما چون قمرت                  گـنـبـد تو ا وج صــفــا السّلطا ن ابا لحسن

جـلـوۀ زيـبـا ي خـد ا سـا قـي صـهـبـا ي ولا                  عـشـق تـورا زنـد صلا السّلطا ن ابا لحسن

كعبه كجا وكوي تـويـوسـف وحسن روي تو                  مـلـك سـلـيـما ن بـكـجـا السّلطا ن ابا لحسن

چـشـمۀ جـوشا ن صفا مـنـبع هـرمـهـرووفا                    اي گل پا ك مـصـطـفـي السّطا ن ابا لحسن

وا رث نـورمرتـضي ارا ده ات حكم قـضا                     رضا ي حق تويي رضا السّلطا ن ابا لحسن

محمدعلي شها ب:نغمه ها ي ولا يت 11ص87

0000000000

هــشــتـــم وصـي

ا نـد ر مـه ذيـقـعـد ه شـد د ر خا نه هـفـتم اما م   اندر مد ينه جلوه گر آن ما ه چون بد ر تما م

موسي بن جعفرگشته است شادان وخرم زين سبب           كا مد وصي ا و رضا آ نكو بود بعد ش اما م

هـم طا هـره تكتم بود خـشنود ا ز مـولـو د خويش            بر خـلـق عا لم مـيـد هـد ا ز رهـبري او پيا م

خورشيد هـشـتم جـلـوه گرد ر آ سما ن د ين شد ه هشتم وصي ازاوصيا هشتم اما م خا ص وعا م

ا و بـضـعـة مـنّي بـو د  بهـر رسـو ل كـر د گا ر چون فا طمه د خت نـبي آن ما د ر يا زده اما م

درمـشـهـد مـوسي ا لرّضا با بي زا بو ا ب جنا ن            بگـشـوده است ازبهـرما آن حضرت وا لا مقا م

اي با قـري خو ا ه ا زخد ا د ر ا ين حـريم كبريا              خا دم شوي بردرگهـش آما ده با شي چون غلا م

«مؤلّف : با قري پور»

0000000000

ســــلا م بـه پـرچــــم

مـن ر ا ضيم به رضا ي  تو يا رضا                           دارم ا ميد ا يـنـكه تو با شي ز من رضا

مـن ر ا ضيم به رضا ي  تـو يا رضا                          خواهـم شوي تو هم به غـلا مي من رضا

هـمسا يگي تو به جـها ن ا فـتخا ر مـن                         خواهم كنون شوي تو به همسا يگي رضا

مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا                            مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا

ا ميد من ز تو به قـيا مت شـفاعـت است                        همسا يگي تو به بهشت يك عنا يت است

هرگوشه بهشت كه با شد مراخوش است                      بـودن بـزيـر سا يه لـطـفـت كرامت است

مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا                            مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا

بين د و كوه هـست چو باغ بهـشت ما                          با شد حريم و با رگا ه تو دير و كِنِشت ما

حـبّ  و ولاي تـو بسرم تا ج ا فـتخا ر                          لطف خـد ا رقـم زد ه ا ينسا ن سرشت ما

مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا                            مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا

شهر شما است مشهد و شهر شهادت است                    شهـر پيا م د ا نش و عـلـم و ا ما مت است

با شي شما چو حا فـظ ا سلا م و انقـلا ب                      بر شرق وغرب واجنبي ما راچه حاجت است

مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا                            مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا

شمس الشموس و حجّ فقيران تويي رضا                       هم خودغـريب و يا ر غريبا ن تويي رضا

چشم ا مـيـد جـمـله ا ير ا نيا ن بـتـوست             تويي پنا ه و يا ور مستضعفا ن توئي رضا

مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا                            مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا

آن پرچمي كه بر سر با م حـريم توست                        سبزي آن نشا نه اي ا ز آ ن صفاي تست

سلام ميد يـم به پرچم تو صبح تا بصبح                        ما صف بصف قـد و قا مت براي توست

مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا                            مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا

من با قـري وشاعـرتـونـوكـرتـو تـوام                          چـون چا كرو غـلام هـمي بـردر توام

من شـيـعۀ تـومـحـبّ تـودرسا يۀ توام                           من عـبد و نو كر پـد ر و ما د ر توام

مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا                            مـولا مـولا مـولا يا ابا لـحـسن رضا

«مؤلّف : با قري پور»

0000000000

مدينه تا به مشهد

رضا رضا يا رضا رضا رضا يا رضا                      رضا رضا يا رضا رضا رضا يا رضا

مـد يـنـه تا به مـشــهـد غــرق گـل بـهـا ره                     چـونـكه ا ما م هـشـتم بد نيا پا مـيـذاره

ما د ر ا و نـجـمه را بـبـيـن كه شا د مو نه                     شـده رها ا زغـم وغـصّه ا ين زمـونه

مـوسي جـعــفــربـود گرچـه بـه كنج زنـدان                    زند ا ن زشا د ما ني براي اوگلستا ن

مـد يـنـه پـيـمـبـرشــد ه چــنــا ن كـوه طـور                    مـحـلّـه هـا شـمي شـده سـرا پا سرور

ا زهـمـه جـا ي د نـيـا راهي مـشـهـد شـد ن                    تا كه بگـن به آقـا تـبـريـك ايـن ولادت

ا زهـمـه جا مـيا ن تا دعـا كـنـن در ا يـنجا                     درد د لا ر و بگــن هــمـه بـراي آ قـا

طـبـيـب د ر د مند ا ن با شه تو شهـرمشهـد                    دار ا لـشّـفا ي آ قا هـمه ميرن بي نوبت

هركس كه هرچي ميخواد ميا دميگه به آ قا                    تا وعـده شـونگـيـره او نميره ازايـنجـا

وارد صحـن وسراش وقـتي كه ميشه زا ئـر                   وضوميگيره خوشبوميكنه پا ك وطاهـر

مـيـره تـوصحـن آقا با صـلـوات و سـلا م                      دودست شوبه سينه ميذ ا ره روبه امام

صحن وسراي حضرت چه صحن با صفايي                 هركه تواين حرم رفت پاك ميشه وخدايي

روي درحـريـمـش ايـن جـمـلـه را نـوشـتـه                     حريم حـضـرت ا و يك قـطعه ازبهـشـته

با ل و پـرِمــلا ئـك  رو ســرِ ز ا ئـر يـنـه                     مـجـا و ريـن آ قـا نـو كـر ز ا ئـريـنـه

تـوهـــم بـيــا با قـري نوكـرزائـريـن با ش                     خا د م درگا ه آن اما م هـشتمين با ش

«مؤلف با قري پور»

0000000000

كوي رضا

بكــوي رضا جا ن صـفــا مـيـپـذيرد                درايـنـجـا فــروغ خـدا ميپذيرد

تــواي بي نــوا روبـســوي خـدا كـن                 كه اين پادشه خوش گداميپذيرد

به پا بــوس اورو كــه زوّارخــودرا                 سـرِخـوان جـود وعطا ميپذيرد

بودرحـمـتــش بـيكــران هـمچـودريا                 هـم آ لـوده هـم پا رسـا ميپذيرد

ا گـــر د ر د مـنـــدي بـيــا بـردرِاو                  كه هـردرد ايـنجا شـفـا ميپذيرد

خدارابه اوخوان وخواه آنچه خـواهي                كه ايزد به پا سش دعا ميپذيرد

امـيـد دل مـن بـه مـن كـن نـگــا هي                  كه جا ن ازنگا هت صفاميپذيرد

بخــواه ازخــدا تا ببخــشــد گـنـا هم                  كه تـو آنچه خواهي خداميپذيرد

درآتش بسوزان شـفـق هــرهـوي را                كه جا نا ن دل بي هـوا ميپذيرد

«بهجتي – شفق»

0000000000

وصال رضا

شـكـرخـد ا كه با ز رضـا خـوانـده  دربـرم                    وصل رضا به جان ودل وديده ميخرم

درد دل مـرا هـمـيـشه غـم هـجـردوسـت بود                   ديـداردوسـت كرده بــدل شـوق ديگرم

سرمست كردي ام رضا توزصهباي دوستي                  جا مي كه خـواسـتم زخـدا شـد ميسّرم

من تـشـنۀ وصا ل تـوبـودم زلـطـف خـويش                   سـيـراب كـردي ام تـوازآن آب كوثرم

اين دسـت ا لـتجا كه زدم بـرضريح دوست                    جـزدرگه رضا ي خــد ا يش كجا برم

وين صبح دلپذيركه سرشا رعا شـقي است                    برشـد زمـشـرق حـرم قــد س رهـبرم

اي ضــا مـن رهـا ئي آهــو رضا سـلا م                       برتوهـزارتهـنـيـت اي خـوب اطهرم

«صفرعلي شفاهي:نشريه رهپويان جنت»

0000000000

كنج حرم

دوست دارم صدات كنم تـوهـم منونـيگا كـني                  مـن تـورونـيگا كـنـم تـوهـــم مـنــوصدا كني

قـربـون چـشـا ت بـرم ا ز راه دوري اومـدم                   جا ي دوري نـمــيـره اَ گَـه به مـن نـيگا كني

دل مـن زنـد و نِـيِـه تـو ئي كه تنها مـيـتـوني                   قـفـســـو و ا كـنــي و پــرنـــده رو رهـا كني

ميشه كـنـج حـرمـت گـوشـۀ قـلـب مـن با شـه                  مـيـشــه قـلـب مـنـو مـثـل گـنـبـدت طلا كني

توسرت شـلـوغـه زيردست وپا ت فـراوونَـن                 ازخـدا مـيـخـــوام كـمـي به زيرپا نـيگا كني

تـوغـريبي و مـنـم غـريـبـم ا مّـا چي مـيـشـه                   ايـن دل غــــريـبـه روبــا خــودت آشـنا كني

دوست دارم توايوون آئينه ات صبح تاغروب                 مـن با تـوصـفــا كـنــم تـوهــم مـنـودعا كني

به و فا ي كـفـتـراي حـرمت مـنـم مـيـخـوام                     كـفــتـري با شـم كه تـنـهـا تـومـنـوهـوا كني

د لـمـو گـره زدم به پـنجره ات دارم مـيـرم                     دوست دارم تا من ميام زودگره هارووا كني

صدهزاردفعه ام شده پاي ضريح زارميزنم                   تا د لـت يه با ر بـسـوزه د ر د مـو دوا كني

دوست دارم كه ازحالا توصبح محشرهميشه                  من رضا رضا بگـم تـوهـم مـنـو رضا كني

«ثابت محمودي«سهيل»نشريه رهپويا ن جنت»

0000000000

به جان جوادت جوابم بده

الا اي ولاي تـو سـرمـا يه ام                         كه پرورده با مـهـر تو دايه ام

اگرچـه بـد م با تو همسا يه ام                         به محشر هـم ا ين ا نتسا بم بـده

و لـيـنعـمـتا من كه خوار توام             به خوان نعـم ريزه خـوار تـوام

عـلي بن موسي ببين حا ل من                        كه از د ست برگشته اقبا ل من

شكسته است ازغم پروبا ل من                       شـفـا ئي بـه قـلـب كـبــا بـم بـده

ا لا ا ي و لا يـت تــو لّا ي من                       تو ا مـيـد امـروز و فـرداي مـن

ا گر نا  ا ميد م كني و ا ي  من                       نصـيـبي ز حـسـن خـطا بـم بـده

بگرمي مهرت رخ از من متاب                      كه من ذرّه هــستم توئي آ فـتا ب

ترا از جها ن كرد ه ام ا نتخا ب                      رضا يـت به ا يـن ا نـتخا بـم بـده

بخالت كه در چشم ما توتيا است                     بمهرت كه معراج طاعات ما است

ز دستت كه دست بسيط خداست                     ا مـا ن خـطّ  روز حـسـا بـم بـده

بهـنـگـا م مرد ن بـد ا د م بـرس                      در آ ند م كه كا ري نـيا يد ز كس

من و د ست داما نت اي دادرس                      برا ت  نجا ت ا ز عــذ ا بـم بـده

بصحـراي محشردرآن گـيـرودار                    كه خـورشـيـد سوزان بود آشكا ر

تـو ا ي سا يـۀ رحـمـت كردگا ر                     پـنـا هـي ا ز آ ن آ فــتـا بـم بـده

«درياي گهربا ر : مؤيد»

0000000000

برگرفته ازكتاب موبايلي امام رضا(ع)

وکتاب همراه چهارده معصوم(ع)ازمولف باقری پور