يک گزارش خواندني ؛ توقف اهالي يک روستا در 200 سال پيش ايرانيان
روستاي «ايستا» واقع در شهرستان طالقان شايد مرموزترين روستاي ايران باشد، روستايي در خاک البرز که مردمانش در زمان توقف کرده اند.





سکوت حکمفرماست و کسي کاري به کار کسي ندارد. در کوچه ها اثري از رد پاي خودرو نيست. مردماني که چون تابلو نقاشي زندگي و آداب و رسوم گذشته را در عصر ارتباطات يدک مي کشند.
آنان نه تنها شبها پاي تلويزيون نمي نشينند، بلکه به شب نشيني هم اعتقادي ندارند. عروسي و عزا ندارند و مراسمي چون جشن تولد، سالگرد ازدواج و... برايشان معنا و مفهومي ندارد.
مهمان نواز هستند، به شرطي که احدي از زنان قصد ورود به روستاي آنان را نداشته باشد. همان طور که تاکنون کسي از دنياي بيرون، زنان آنان را نديده است. متمول هستند و از طريق فروش زمينهاي پدريشان در تبريز روزگار مي گذرانند.

روستايي که هيچ گونه امکانات جديد را نمي پذيرد

اينجا «ايستا» است؛ مرموزترين روستاي ايران! جايي که هيچ گونه امکانات دنياي جديد را نمي پذيرد و ساکنان آن بدون آب لوله کشي، گاز، برق، درمانگاه، ماشين آلات، وسايل ارتباطي و... زندگي مي کنند.
شناسنامه ندارند و جزو آمار جمعيت ايران به شمار نمي آيند و هيچ گونه خدمات دولتي هم دريافت نمي کنند.
گروهي از پيروان ميرزا صادق مجتهد تبريزي، فقيه مشهور دوره مشروطه که با الهام از آراي تجددستيز او چنين زندگي را در زمانه تسلط مدرنيته سامان داده اند.
به گزارش مهر، ميرزا صادق مجتهد تبريزي از فقهايي بود که در هر دو حيطه نظر و عمل، بر طرد مطلق انديشه تجدد و دستاورد هايش بشدت تأکيد مي کرد و تا پايان عمر بر عدم جواز استفاده از ابزار تکنولوژيک و امور جديد و مدرن فتوا مي داد.

مردماني بيگانه با ساعت، سيمان و آهن

اهالي روستاي «ايستا» واقع در شرق طالقان اوقات شرعي را با شاخصه هاي خود استخراج کرده و آغاز و پايان ماه مبارک رمضان را نيز با رؤيت خويش تعيين مي کنند، به رؤياي صادقانه معتقدند و بشدت منتظر ظهور امام مهدي(عج) هستند.
فرزندان آنان پس از رسيدن به سن تکليف مختارند که با آنان زندگي کنند يا به شهر تبريز بازگردند، هيچ گونه فعاليت سياسي و اجتماعي نداشته و باورهاي خود را تبليغ نمي کنند.کودکان آن روستا به سبک سنتي و مکتب خانه اي با فراگيري دروسي همانند واجبات و محرمات فقهي، خوشنويسي و اصول عقايد سواددار مي شوند.ساعت مچي و ديواري و سيمان و آهن در معماري خانه هاي آنان به کار نرفته است، آنان به نحو اسرارآميزي از مردم فاصله مي گيرند و کمتر کسي را به خانه خود راه مي دهند.

روستايي بدون جرم و نزاع

حسين عسگري از پژوهشگران شهرستان ساوجبلاغ که کتاب «روستاي ايستا» را به تحرير درآورده است درباره اين روستا مي گويد: «ايستا نامي است که من براي ساکنان اهل توقف در شهرستان طالقان گذاشته ام که کنايه از ايستادن در نقطه اي از زمان و پافشاري در برابر مدرنيسم است. آنان شيعه اثني عشري هستند که بر زندگي 200 سال پيش ايرانيان توقف کرده اند.»
به گفته وي، آنها از هر گونه مظاهر تکنولوژي و تمدن جديد دوري مي کنند و همين عزلت گزيني و انتخاب زندگي رهباني، هاله اي از شايعات و سخنان عجيب را اطراف آنان پراکنده است تا آنجا که اهالي بومي طالقان، گاه آنان را اسماعيلي مذهب و زماني دراويش تارک دنيا و منتظر امام مهدي(عج) مي دانند.
اين پژوهشگر مي افزايد: خاستگاه اصلي اهالي اين روستا، شهر تبريز است. پس از وفات ميرزا صادق، مقلدانش در آن شهر که حدود سيزده خانوار پرجمعيت بودند، بناچار در سال 1366 خورشيدي با هدف جلوگيري از ايجاد تنش به منطقه اي در شهرستان تنکابن مهاجرت کردند. آنها سه سال بعد به جهت عدم تحمل دشواريهاي پيش آمده محيطي در روند توليد گندم، تنکابن را به مقصد طالقان ترک کردند.
عسگري اظهار مي دارد: براي خريد نيازهاي خود همانند پارچه، برخي ميوه ها مانند خرما، ميخ و مقدار بسيار کمي آهن، شيشه و مانند اينها به شهر طالقان مي روند و خودشان آهنگري و نجاري دارند.
به گفته وي، آنان به دو زبان ترکي و فارسي سخن مي گويند. به مرزهاي جغرافيايي بين کشورها و شهرها اعتقادي ندارند و جهان در ذهن آنان بدون مرز است. بيماريهاي خود را با روشهاي سنتي درمان مي کنند و به پزشک مراجعه نمي کنند، مگر در حالت اضطرار. هيچ گونه نزاع و جرمي تاکنون از آنان گزارش نشده است.